Mercedes var, muhabbet yok: Almanlar neyi kıskanıyor?

Düşünsenize siz bir Almansınız. İki tane dünya savaşı atlatmışsınız, Her şeyi yeniden inşa etmişsiniz Dünya kupası kazanmış mükemmel bir futbol takımınız var, Ünlü markalarının arasında Mercedes, bmw, audi, porsche, volkswagen, siemens, bayer, adidas, puma, hugo boss, bosch, nivea, braun var. Tasarım ve mühendisliğin dibine vurmuşsun. Geçmişinde bach, beethoven, brahms, handel, wagner, strauss gibi sanatçılarınız var. 18,19 ve 20.yüzyılların fizikçilerinin %80'den fazlası senin ülkenden çıkmış. Ama elinde değil Türkiye'yi kıskanıyorsun. Sizce de çok olmuyor muyuz? Haber AVRUPA’DA “TÜRKİYE SENDROMU” TARTIŞMASI: HER ŞEYİ OLAN ÜLKE, “O ŞEYİ” ARIYOR BERLİN – İki dünya savaşından çıkıp küllerinden yeniden doğmuş, sanayide, teknolojide ve bilimde dünyanın zirvesine oturmuş bir ülke düşünün. Otomotivde dev markalar, mühendislikte kusursuzluk, disiplinde dünya standardı… Ama yine de bir eksiklik hissi. İddialara göre Avrupa’da, özellikle Almanya’da son dönemde esprili ama düşündürücü bir kavram konuşuluyor: “Türkiye Sendromu.” HER ŞEY VAR… AMA YETMİYOR Mercedes, BMW, Audi, Porsche… Adidas, Puma, Siemens… Liste uzayıp gidiyor. Üstüne bir de Bach’tan Beethoven’a uzanan kültür mirası, Nobel ödülleri, dünya kupaları… Kısacası “sistem” kusursuz. Ama bazı yorumlara göre mesele sistem değil, “hissetmek.” EKSİK OLAN NE? Sokak köşesinde içilen çay mı? Tanımadığın insanla edilen sohbet mi? Plansız, programsız ama samimi geçen saatler mi? Alman disiplini bir makine gibi çalışıyor. Ama bazen makine yağı eksik gibi… O yağın adı da bazılarına göre: “insani temas.” METAFOR: FERRARİ VAR AMA RADYO ÇALMIYOR Uzmanlara göre durum şöyle özetleniyor: “Elinde dünyanın en hızlı arabası var ama içinde sevdiğin şarkı çalmıyor.” Yani her şey var, ama ruhu eksik hissediliyor. TÜRKİYE: KAOS MU, KİMYA MI? Türkiye ise bambaşka bir denklem: Plan var ama her zaman tutmuyor. Düzen var ama esnek. Karmaşa var ama bir şekilde akıyor. Ve belki de tam bu yüzden… Dışarıdan bakınca “yorucu”, ama içinde yaşayana göre “yaşayan” bir yapı. SON SÖZ: BİZ ÇOK MUYUZ? Belki de mesele kıskanmak değil. Belki mesele şu: Bir taraf “mükemmelliği” kurdu, diğer taraf “yaşamayı” bırakamadı. Biri saat gibi işliyor, diğeri kalp gibi atıyor. Ve soru hâlâ ortada: Gerçek zenginlik hangisi?