İşin acı yanı Bunu milliyetçilik kisvesi altında yapıyorlar Sanki onlar kahraman Gerçek vatanseverler ise vatan hainiymiş gibi Evet maalesef durum bu Türk milleti kolluk kuvveti korkusundan sesini çıkaramıyor Herkes seçim sandığının önüne gelmesini bekliyor ...ve emin olun bu iktidarın normal şartlarda seçim kazanması söz konusu dahi olamaz. Ne yaparlarsa yapsınlar, seçim kazanamazlar Ama sandığı satın alırlarsa, alavere-dalavere çevirirlerse iş değişir Paranın gücüyle bunu başarmaya çalışacaklardır Vatandaşın gözünü öyle boyuyorlar ki Gözucuyla interneti, televizyonları, medyaları takip eden cahiller Kendilerini süper güç zannediyor Algı öyle bir hale geldi ki, cahil kesim AKP'ye tapıyor Sosyal yardım alanlar ise vazgeçemiyor MİLLETİ ÖYLE KORKUTTULAR Kİ? İktidarın bugün sergilediği tablo, artık bir yönetim biçimi olmaktan çok, uzun metrajlı bir trajediye dönüşmüş durumda. Finali baştan yazılmış, sahneleri defalarca prova edilmiş, ama seyircinin alkışlaması beklenen bir oyun bu. Ne var ki perde açıldıkça, dekorun kartondan, senaryonun ise ezberden ibaret olduğu daha net görülüyor. Bu hikâyenin en çarpıcı yanı, yıkımın “milliyetçilik” etiketiyle pazarlanması. Bayrağı dilinden düşürmeyenler, memleketin direklerini birer birer söküyor. Kahraman kostümü giydirilmiş figüranlar sahnede dolaşırken, gerçek vatanseverler kulise itiliyor, hatta hain ilan ediliyor. İroni burada başlıyor: Ülkeyi savunduğunu iddia edenler, onu sessizce tüketiyor. Toplum ise büyük bir bekleme salonunda. Kimse yüksek sesle konuşmuyor, çünkü yankının bedeli ağır. Kolluk kuvveti korkusu, görünmez ama her yerde. İnsanlar cümlelerini yarım bırakıyor, bakışlarıyla anlaşıyor, suskunluğu tedbir sanıyor. Herkes aynı tarihi bekliyor: Sandığın önüne konacağı günü. Sanki o gün gelince her şey kendiliğinden düzelecekmiş gibi. Normal şartlarda bu düzenin sandıkta karşılık bulması mümkün değil. Bunu iktidar da biliyor. O yüzden mesele oy değil, kontrol. O yüzden mesele ikna değil, algı. Sandık satın alınabiliyorsa, kurallar eğilip bükülebiliyorsa, hikâye uzatılabilir sanılıyor. Para, güç ve ilişki üçgeniyle gerçeğin üzeri örtülmeye çalışılıyor. Algı öyle ustaca inşa ediliyor ki, vitrindeki parıltıya bakanlar içerideki çürümeyi fark etmiyor. İnternete göz ucuyla bakıp, televizyonu fonda açık tutanlar, kendilerini dünyanın merkezinde zannediyor. Sorgulamak yerine inanmayı seçen bir kitle yaratıldı. Bu kitle için iktidar bir siyasi yapı değil, neredeyse kutsal bir varlık. Eleştiri günah, soru ihanet. Bir de sosyal yardımlarla kurulan sessiz bağ var. Yoksulluğun sürekliliği, sadakatin garantisi hâline getirildi. İnsanlar destekle ayakta durduklarını sanırken, aslında yerlerinden kımıldayamaz hâle getirildi. Bağımlılık, minnet duygusuyla cilalandı. Bu bir yardım politikası değil, ince ayarlı bir kilit sistemi. Bütün bu tabloya bakınca insan ister istemez şunu düşünüyor: Bu bir yönetim krizi değil, bir vicdan erozyonu. Ülke, yüksek sesli sloganlarla değil, fısıltılarla kaybediliyor. Ve belki de en acısı şu: Bu hikâyede kötülük kadar, suskunluk da başrolde. Ama her uzun oyunun bir noktası vardır. Seyirci alkışlamayı bırakır. Işıklar titrer. Ve gerçek, ne kadar bastırılırsa bastırılsın, bir şekilde sahneye çıkar. DEMOGRAFİ İHMALİ AFFETMEZ, BAYRAK DEĞİŞİR!.. Türkiye’de yerli nüfusun artış hızı durma noktasına gelmiş durumda. Gençler evlenemiyor, evlenen çocuk yapmaya cesaret edemiyor, yapan da ikinciyi hayal bile edemiyor. Ekonomi, gelecek kaygısı ve güvencesizlik; toplumu yavaş ama kararlı bir şekilde demografik frene bastırdı. Buna karşılık, ülkeye kontrolsüz biçimde giren göçmen nüfus, özellikle büyük şehirlerin arka planında hızla büyüyor. Göz önünde değiller; vitrinlerde, ekranlarda, reklamlarda pek görünmüyorlar. Ama arka sokaklarda, kenar mahallelerde, kayıt dışı alanlarda sayı her geçen gün artıyor. Sessiz, görünmez ama sürekli. Bu artış doğal bir süreç değil; plansızlığın, denetimsizliğin ve bilinçli bir ihmalin sonucu. Ne sağlıklı bir kayıt sistemi var, Ne gerçekçi bir entegrasyon politikası, Ne de uzun vadeli bir nüfus stratejisi. Devlet, kendi vatandaşına “sabret” derken; başka toplulukların kalıcılaşmasını fiilen teşvik eden bir tablo ortaya çıkıyor. Bu durum, ister istemez toplumda adalet duygusunu zedeliyor. Çünkü insanlar şunu soruyor: “Biz her şeye yetişemezken, bu yük nasıl oluyor da sürekli büyüyor?” Asıl tehlike burada başlıyor. Konu artık insani yardımı aşmış, sosyolojik bir kırılmaya dönüşmüş durumda. Eğitim, sağlık, istihdam ve güvenlik gibi alanlarda oluşan baskı, sessiz bir gerilim yaratıyor. Bu gerilim konuşulmadıkça ortadan kalkmıyor; tam tersine birikiyor. Sorun göçmenlerin varlığı değil; sorun sınırsızlık, plansızlık ve hesapsızlık. Devlet aklıyla yönetilmesi gereken bir mesele, günü kurtaran politikalarla geçiştiriliyor. Bedelini ise hem yerli halk hem de göçmenler birlikte ödüyor. Türkiye’nin ihtiyacı ne öfke dili ne de suskunluk. İhtiyaç duyulan şey; şeffaf rakamlar, net politikalar ve kendi vatandaşını merkeze alan bir gelecek planı. Aksi halde görünmeyen büyür, konuşulmayan derinleşir, ihmal edilen gün gelir krize dönüşür. Ve tarih bize şunu defalarca gösterdi: Demografi, ihmali affetmez.